نداشته باشد ، و گرنه تناقض لازم مىآيد . غرض از نصب امام ، هدايت و به حقايق رساندن بشر است ، لذا اطاعت او و اقتدا به او به طور مطلق واجب و به او بايد در همه احوال تأسّى كنيم . امام به جهت بيان احكام الاهى و حقايق قرآن و حتى متشابهات آن - كه فرموده : « وَما يَعْلَمُ تَأْويلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ » ؛ « 1 » « تأويل آن را جز خدا و راسخان در علم نمىداند » - نصب شده ، كه فرموده‌اند : نحن الراسخون في العلم ؛ « 2 » ما راسخان در علم هستيم . در اين صورت بايد امام از هر حيث معصوم باشد ؛ زيرا اگر احتمال بدهيم در تفسير و تأويل آيه يا بيان حكمى اشتباه كرده ، نبايد به قول او اخذ كنيم ، و آن گاه نقض غرض يا تناقض خواهد بود . و هم‌چنين ، امام حجّت خداست بر خلق ، و اگر معصوم از خطا ، سهو و نسيان نباشد هرگز نمىشود به اقوال و افعال او بر مكلّفين احتجاج نمود ، و اين نقض غرض و تناقض است . و هم‌چنين امام بايد جاذبه داشته باشد ، و هيچ جهت تنفّر در وجودش وجود نداشته باشد ، و شكى نيست كه خطا ، سهو و اشتباه او را از چشم مردم مىاندازد و همهء گفته‌هاى او بىاعتبار مىگردد . براى روشن شدن آن چه گفتيم مثال مىزنيم : اگر مردم شهرى مسجدى ساختند و به حوزهء علميه نوشتند كه عالمى بفرستيد تا در اين مسجد نماز بخواند و احكام شرع را به ما ياد بدهد .

--> ( 1 ) . سوره آل عمران ( 3 ) : آيه 7 ( 2 ) . بصائر الدرجات : 224 ، حديث 5 ، الكافى : 1 / 213 ، حديث 1 ، بحار الأنوار : 23 / 199 ، حديث 31